Kerkhoven en begraafplaatsen
Toen Karel de Grote de Frankische heerschappij aan de Saksen oplegde en het christendom de staatsgodsdienst werd, was een van Karels meest ingrijpende verordeningen dat lijkverbranding met onthoofding zou worden gestraft. Bovendien moesten de doden naar de begraafplaatsen van de kerk worden overgebracht en niet naar de heuvels van de heidenen.
 |
||
[Grafstenen] |
Begraven werd voor de kerk al snel een grote bron van inkomsten. Tegen extra betaling kon er zelfs in de kerk begraven worden. Een verschijnsel dat ook na de reformatie gewoon doorging. Om redenen van volksgezondheid nam tegen het einde van de zeventiende eeuw de druk op de kerkelijke overheid toe om het begraven in de kerken te verbieden. Het zou echter tot 1829 duren voordat bij Koninklijk Besluit het begraven in kerken verboden werd.